Een Boterham met Tevredenheid

   Mijn man werkt in een voedselbank, dus is mijn gezin ervan bewust dat niet iedereen een koelkast vol met voedsel heeft.  Vooral deze week want mijn man en ik hebben besloten om net te doen als of wij een doos met voedsel van de voedselbank hebben gekregen.  Mijn man gaf mij een lijst, en ik ging naar de supermarkt om juist die dingen te kopen.  Alleen zout, bloem, suiker en margarine mogen wij erbij doen van onze eigen kasten. 

[Bij de voedselbank kregen en gezin van 2 mensen deze ,,doos" te eten; maar wij betaalden $60 CDN in de winkel.] 

   Deze ervaring, omdat er weinig in die ,,doos” was op brood te leggen, keerden mijn gedachten terug naar Oma d.V.  Zij vertelden over haar jeugd dat zij meestal een ,,boterham met tevredenheid” zou eten.  Wat is dat?  Een boterham met een dun laagje van de goedkopste margarine.  Maandag tot zaterdag at zij dit soort boterham voor ontbijt en ook in de avond.  Op zondag mochten de kinderen basterd suiker er op strooien als een speciale traktatie.  Pas als iemand wat extra geld had verdiend of hadden echt zijn best gedaan op school was er mischien 50 gram kaas gekocht om onder een groot gezin te delen.

    Ook in de volgende generatie waren maaltijden niet zo breed.  Mijn moeder vertelde mij over ,,schuif kaas" waar zij mee opgroeien. De kinderen kregen een plakje kaas voor hun eerste boterham, maar daarna zou het alleen margarine zijn. Haar zussen en zij vonden het zo geweldig om kaas te hebben.  Op deze manier konden ze er extra lang van genieten:  ze zetten de kaas op de boterham om ernaar te kijken met verlangen, toen schuivde ze de kaas af en aten het brood zonder kaas. Hun volgende boterham deden ze hetzelfde. Toen ze wisten dat het hun laatste stuk brood voor die maaltijd was, toen aten ze het kaas en brood bij elkaar.  Ze waren ermee tevreden.

   Toen ik een kind was, was er veel beleg op de tafel om van te kiezen. Mijn ouders waren niet gierig, maar er was een grens aan hoe dik we onze pindakaas spreiden of hoeveel stukjes kaas tot één sneetje brood behoorden.

   Tegenwoordig in noord amerika hebben wij ,,sub sandwiches’’—een broodje soms wel 30 centimeter lang geladen met tomaat, vleeswaren, kaas, sla, mayonaise, enz.  Als je hier naar kijkt ziet je de overvloed die over generaties is gekomen.  

Ik vraag me af, wat is er met tevredenheid gebeurd? Het is niet afhangelijk aan hoeveel je heb maar op de houding van je hart.

Wijsheid van een Patriarch

In juli was er een familie picknick waar familieleden van mijn man verzamelden.  Dit was een gelegenheid voor mij om te praten met zijn oom Eliza. Deze achtentachtig jaar oude patriarch deelden aantal dingen over zijn ouders en hun eerste jaren na de immigratie naar Canada. (Eén andere oom, die tien jaar jonger is, blijft over van deze generatie.)
   Oom Eliza was eerst alleen naar Canada gegaan.  Hij liet weten dat het echt de moeite was te emigreren in de naoorlogse periode. In Nederland tussen de jaren 1922 en hun emigratie in 1951, de opa van mijn man moest zijn hele kudde melkvee tweemaal vernietigen wegens ziekte. Er was geen verzekering ter compensatie van dergelijke verliezen, dus moest het gezin uit de armoede elke keer langzaam klimmen. Ze verloren hun boerderij en moisten soms wonen in ondermaatse huisvesting. Deze oom herinnert zich levendig dat hij een trui naar school droeg, dat had toebehoord aan een meisje uit hun dorp; protesteren was geen gebruik omdat er geen andere kleren waren.
   Het was de wens van de grootvader van mijn man om een beter leven te zien voor zijn kinderen, zelfs wanneer hij 62 jaar was.  Zijn zeven kinderen varieerden in leeftijd tussen 15-28, maar er was nog geeneen getrouwd. Eén zoon was in een serieuze relatie. Er werd vastgesteld dat ze niet zouden emigreren omdat niemand moest worden achtergelaten. Echter, wanneer die relatie eindigde, ging plannen vooruit snel voor een nieuwe start in een nieuw land. De kinderen ondertekende documentatie beloven dat ze zou bieden voor alle financiële behoeften van hun bejaarde ouders als een verzekering om de Canadese regering dat zij niet een aanslag op haar middelen zou zijn.
   In 1951 kwamen ze in de gebied van Mississauga/Toronto om te werken voor een boomkwekerij, die ze had "gesponsord" voor één jaar. Laat die zomer, sloeg het noodlot toe de familie. De hele clan, behalve oom Eliza, deelden in een kerk picknick op de Dag van de Arbeid weekend (begin September).  Toen de oudste zoon ging zwemmen in het natuurpark, belandde hij in een zeer diepe plek. Hij was geen goede zwemmer; ondanks pogingen om hem te redden verdronk hij. Arend was maar 26 jaar.
   Oom Eliza geplaatst dit evenement in perspectief. Zoveel mensen uit de kerkgemeenschap omringden hen met comfort en materiële hulp in hun tijd van nood. Hij herinnerde me ook aan de vreugde de volgende zomer toen zijn twee zussen, 29 en 23 jaar, trouwden in een dubbele huwelijks ceremonie. Deze mannen, die een deel van de familie werden, waren pijlers van trouw.  Daarna kwamen klein-kinderen voor de bejaarde mensen.
   In een korte tijd samengevoegde de broers hun geld om een boerderij in Newcastle, Ontario te kopen. Hier bloeide zijn grootvader en grootmoeder onder de zorg van hun kinderen, met veel open ruimte.  Vele kleinkinderen mochten ze van genieten.  Ze bereikten de leeftijd van 84 en 77 jaar.   Niet alleen  waren ze zelf gezegend door de beslissing om naar Canada te komen, maar hun volgende generaties hebben succes gehad in het land. 

   In de ontberingen en de vreugden herkenden ze Gods voorzienige hand.

Welkom en Eerste Verhaal

   Al woon ik in Canada spreek en schrijf ik ook in nederlands.  Door deze blog wil ik graag delen waargebeurde verhalen die ik heb verzameld.  Deze verhalen bevestigen mijn overtuiging in Gods voorzienigheid.

Van december 2013: Man Overleeft in Scheepsongeval

   Het heeft even geduurd voordat het verhaal van Harrison Odjegba Okene kennis is gegeven.  Het wonderlijke redding van deze man is in mei 2013 gebeurd, maar pas in december is een video genomen door een camera op het hoofd van een DCN duiker openbaar gemaakt.  Sinds die tijd is het een onstuitbare narratief geworden.

Zeesleepboot foto van freerangestock.com

 De Nigeriaanse kok en elf anderen waren aan boord een zeesleepboot, de Jascon 4, aan de kust van Nigeria toen een oceaandeining de boot plotseling kapseizden.  Dit gebeurden terwijl Harrison in de W.C. was.  Hij deed een aantaal deuren open tot dat hij in een schip cabine terecht kwam waar eer een luchtzak bleef.  Hij was van zijn taille naar beneden onder kil zeewater, en zo bleeft hij voor 60 uren met alleen cola te drinken en niets te eten.

   Wij hebben hier geen enkele wonder:

• Hij is niet bezwijken aan onderkoeling
• Hij bleef bewust
• Er was genoeg zuurstof zodat hij steeds kon ademen
• Geen roofvissen kwamen door de muren van zijn cabine
• Een duiker van DCN heb hem op tijd gevonden

   Harrison zelf geef God alle eer, dat hij zo versterkt was.  Het was juist een situatie net als Jona waar hij zegt ,,Wateren omringden mij, zij bedreigden mijn leven, de diepte moving mij…Toen trok Gij mijn leven uit de groeve omhoog, o, HERE, mijn God!” (Jona 2:5-6)  Er is gemeld dat hij de psalmen als gebeden sprak terwijl hij alleen daar zat, ook Psalm 54, een psalm van verlossing.

   Al zijn scheepsmaten zijn omgekomen, en hij heb hier verdriet over.  Nogmaals is zijn verhaal een getuigenisverklaring en zijn leven zal vol dankbaarheid ontvouwen terwijl hij nog adem heeft.

Het nieuws rapport (in engels) can hier bevonden worden: http://americanlivewire.com/nigerian-man-harrison-odjegba-okene-survives-3-days-trapped-tug-boat-beneath-atlantic-ocean/