Mijn geinspireerde Woord voor 2016

De afgelopen dagen heb ik nagedacht welk woord betekenis zal houden in het bestellen van mijn leven in het komende jaar 2016. In 2014, voelde ik geleid  om vast te houden aan het woord  ,,hoop"; in 2015, was het ,,evenwicht." Door omstandigheden en een lied van Michael Card vanuit 1994 kwam ik op het woord ,,jubileum."
   Vaak als wij het woord jubileum horen denken wij an het vieren van mijlpalen, zoals 25, 50 of 75 jaar voor de koninkrijk of een echtvereeniging feest. De oorspronkelijke betekenis van dit woord gaat terug naar de gebonden boek Leviticus, waar uitgebreide instructies wordt gegeven in hoofdstuk 25 over hoe de Israëlitische mensen hun zaken moeten uitvoeren aangezien van de 50e jaar, het Jubeljaar. Ze krijgen te horen dat de grondprijzen het aantal jaren moet weerspiegelen tot de Jubileum, omdat in dat jaar al het land terug zal keren aan de oorspronkelijke voorouderlijke eigenaars. Elke persoon die schuld had opgebouwd, die ook tot de slavernij kon uitvoeren, zou die schuld worden vergeven en die mens zou bevrijd worden van de slavernij. Daarnaast, was het ook een jaar rust van het land bewerken;  daarom zouden ze eten van de overvloed aan voedsel opgeslagen uit de voorgaande oogsten. Ze mochten ook fruit en andere producten van het land nemen, die van zichzelf opgegroeiden.
   Volgens Americaanse zangster Michael Card, Jezus Christus is de vervulling van het Jubeljaar visie. Toen hij zijn bediening begon in een afgelegen synagoge in Galilea, verklaarde hij dat zijn missie zou omvatten het verspreiden van goed nieuws aan de armen, de vrijlating van gevangenen, nogmaals zicht voor de blinden, en het instellen van vrijheid voor de onderdrukte personen. Degenen die de transformerende liefde van Jezus mee hebben gemaakt zullen een prioriteit op dezelfde dingen zetten.
   Dus, hoe zal ik deze dingen gelden in 2016? De volgende blijvende principes die afkomstig zijn uit het concept van het jubeljaar wil ik omarmen:

• Ik zal meer bewust zijn van het feit dat alles wat ik heb uiteindelijk behoort tot God en is van mij om alleen te gebruiken voor een korte tijd. Ik zal me inspannen om materiële dingen los te houden zodat ze beschikbaar zijn voor degenen die ze nodig hebben.
• Ik zal mij verder informeren over mensenhandel en gedwongen arbeid (vooral in Azië) ; ik zal samen werken met organisaties die vrijheid voor moderne slaven willen brengen.
• Ik weet wat het is om vergeven van schult te ervaren, zowel monetaire en spiritueel. Ik zal trachten diezelfde genade aan anderen te delen.
• Sinds jubileum te maken heeft met rusten in Gods voorziening, zal ik proberen om meer te leven in het huidige moment door liefdevol aandacht aan mijn familie te geven, en ook aan anderen die God  in mijn leven heb geplaatst. 

Een ,,Echte" Huis

   Een paar jaar geleden zei een collega van mij iets dat in mijn gedachten lang heb gebleven. Ze zei dat ze zou verhuizen naar een kleinere stad nabij, want daar kon ze een ,,echte" huis kopen voor minder geld dan in de grotere stad. Wat ze hiermee bedoelde was een vrijstandig huis, één die niet aan een ander huis was vastgezet. Verder, waarschijnlijk, zou een ,,echte" huis ook een garage, grote tuin en twee woonkamers inhouden. 

   Volgens al die criteria, woon ik niet in een ,,echte" huis omdat onze buurhuis aan ons vast zit. Maar voor mij, is een huis veel meer dan de wenselijkheid voor kopers in Westers Ontario, Canada. 

   Ik heb mijn eigen groep van criteria over wat een huis ,,echt" maakt.  Merk op dat, op basis van de volgende punten, een echt huis kan gehuurd zijn of ook een flat wezen.  Met deze dingen mag een ,,t” voor het woord huis komen: thuis.

• Een ,,echte" huis heeft mensen erin die nuchter zijn. Zo'n huis is niet een pronkstuk op de straat. Het wordt in geleefd, met niet elke schoen of boek op de juiste plaats. De keuken hoeft niet groot te zijn, maar het is een plaats waar mensen echt koken. Het heeft een tafel waar mensen samen eten of bij elkaar spelletjes doen. Misschien is er geen speelkamer of rec kamer, maar het heeft gedeelde ruimte voor kinderen van alle leeftijden. Het heeft genoeg opslagruimte voor spullen van het gezin, zodat er geen gehuurde berging nodig is.  (Dit is een grote handelzaak in Noord America)
• Een ,,echte" house maakt ruimte voor gasten. Het heeft een extra slaapruimte voor een kindervriend die overnacht wil blijven. Het heeft een tafel die je kan vergroten. Het heeft een extra slaapkamer voor een familielid die op reis is of een kennis die kostganger wordt. Wanneer de gasten worden verwelkomd, kan een huis zijn doel vervullen: het geven van schuil aan degenen die het nodig hebben en warmte in de geest van Jezus Christus. Voortvloeien uit een echt huis zijn interessante herinneringen aan de tijd doorgebracht met mensen die anders zijn dan ons.
• Een ,,echte" huis is waar de bewoners tevreden zijn. Toen het was gekozen om te huren of te kopen, was er overweging over de locatie met betrekking tot school, kerk en andere voorzieningen. Het is niet voortdurend in verbouwing zo dat de re-verkoop waarde blijft groeien. Het is goed onderhouden en gezellig, maar degenen die er wonen zijn niet voortdurend het plannen van verhuizen. De inwoners weten dat in veel andere plaatsen in de wereld, huizen zijn veel meer bescheiden in omvang en decor.

   Zelfs met geen garage, een kleine tuin, één woonkamer die gedomineerd is door een piano, ben ik dankbaar voor mijn ,,echte” huis. Ik kijk er uit naar de dag wanner ,,M'', een jonge vrouw die op vlucht van Irak is, bij ons komt wonen. Het is mijn gebed dat als een gezin wij haar niet alleen voorzien voor een onderdak, maar een plaats van troost in een groot en vreemd land.

Kleine Geschenken

In de afgelopen maanden heb ik verschillende dingen bijgehouden waar ik Gods voorzienigheid in kleine manieren gezien heeft. Sommige van deze gebeurtenissen werden voor mij een soort geschenk, maar tijdens kwam door mij  een geschenk aan iemand anders.

• Op een ochtend thuis moest ik zorgen dat ik niet te laat zou zijn voor mijn werk.  Er was te veel te doen.  Het was de donderdag voor Pasen, en ik moest lesgeven om 11:45. Ik had niet veel tijd om te sparen; ik laat ongeveer tien minuten om te lopen naar mijn werk, plus enige marge om de klas op te richten.  Er zijn twee verschillende paden die ik meestal gebruikt om te wandelen. Deze bijzondere ochtend, aarzelde ik eventjes toen het pad verdeelden tussen twee mogelijkheden. Ik heb een bepaalde richting gekozen. Een paar minuten later, kwam ik een mevrouw tegen die ik kenden; zij was een bloemstuk aan het leveren voor Pasen in de buurt. Ze vroeg of ik op weg was naar de school waar haar kleinkinderen leerden. Ik antwoordde: ,,Ja." Toen vroeg ze of ik twee buskaartjes aan hen kon geven. De kinderen zouden weten wat het betekende, voegde ze eraan toe. Ik stemde toe en met ging verder. Wanneer de studenten  een pauze hadden voor de lunch, was ik in staat om de kaartjes te geven. Als ik mijn huis eerder had verlaten, zou ik deze dame tegen komen? Als ik een ander pad naar school had genomen, zou ik in staat zijn geweest om te helpen op deze manier?
• Onze 18 jaar oude auto lekde wat vocht op onze oprit, dus belden wij de garage om te zien wat de problem was. De afspraak was in een paar dagen, dus bleven wij het rijden. Een avond na een  Bijbelstudie in de gevangenis voor vrouwen, parkeerde ik de wagen buiten de garage en liep verder naar huis. De volgende ochtend belde een man van de garage met de vraag:  ,,Hoe heb je deze minivan hier gereden? De stuurbekrachtigingspomp is volledig gebroken. Door de koppeling met het hydraulische systeem, zou en gebrek van remmen ook moeten gebeuren." Blijkbaar had de monteur bijzondere moeilijkheden om de auto te stuuren om in de auto garage te komen. Toen het gerepareerd was, bleef de monteur zijn hoofd schudden op hoe een deel zo beschadigd geen effect zou hebben terwijl wij de auto reden. Weliswaar is het mogelijk dat de pomp samen hield totdat het moment dat ik de auto had geparkeerd en dat het overnacht pas brak. Zeer mysterieus. Erg gezegend!
• Ik probeer mijn best om mijn boodschappen op een bepaalde dag van de week te kopen in één keer. Ik weet dat op deze manier ik minder spontane uitstapjes brengt als ik iets ,,nodig” heb.  Op een middag had ik echt vier dingen nodig voor mijn volgende grote koop-dag, ook een dozijn eieren. Terwijl ik bij de kassa stond, kwam een vrouw die ik nooit eerder had gezien en zei tegen mij: ,,Dank je."  Met verbaasd gezicht keek ik naar haar; toen zei ze dat ze haast eieren had vergeten te kopen tot dat ze mijn packet had gezien op de band. Ze ging snel om het in haar mandje te voegen. Ik was gewoon aan het betalen voor mijn aankoop toen ze terug kwam met alles wat ze nu nodig had. Nogmaals, bedankte ze me. Soms zijn been ik boos op mijzelf omdat ik niet alles doet wat ik beweerd te doen. Misschien is er een reden waarom we op een bepaalde plaats op een bepaald moment moeten zijn dat niets met ons te maken heeft. Als mijn verstrooidheid iemand anders helpt, dan moet ik gewoon lachen en dankbaar wesen.
• Naast mijn werk op school, ben ik ook redacteur voor een paar theologiestudenten en ingenieurs voor wie Engels niet hun eerste taal is. Het is de aard van dit soort werk als de documenten aan mij gestuurd worden moet het gelijk persklaar worden.  Het moet naar de professor vandaag of morgen zo moet ik dringend helpen. Verleden week ontving ik weer zo’n verzoek, maar de deadline was eigenlijk al vervallen. Ik had ongeveer 90 minuten voordat ik moest vertrekken voor werk toen ik de download van de document ondernam. Ik schrok om te  zien dat het 15 pagina's was. Op een goede dag, kan ik 7 à 8 pagina's per uur wijzigen, afhankelijk van de vaardigheid van de schrijver met Engels grammatica en uitdrukkingen. Ik antwoordde hem dat ik zou beginnen, maar dat ik waarschijnlijk het niet zou voltooien in de tijd die ik had. Zoals ik maakte correcties en suggesties, bleef ik vooruit gaan. Toen ik aankwam bij het ​​einde van pagina 15 had slechts één uur verlopen. Ik weet dat ik bijzondere genade kreeg om het werk op tijd aft e maken omdat ik nooit eerder zo tijd-efficiënt bent geweest. Soli deo gloria.

Vrede Op Aarde

   De woorden ,,Vrede Op Aarde'' zijn vaak gezongen in de tijd van Kerstmis. Vrede is één van de trefwoorden van dit seizoen.  Niet alleen is afwezigheid van oorlog betekend, maar de harmonie met mensen in ons leven en bovenal met God Zelf. De engelen boodschap van vrede op aarde blijft aanwezig in onze kerstvieringen.
   Echter, de eerste vermeldingen waar God vrede (sjalom ) komen ruim voor het kerstverhaal. Het verlangen naar vrede en heelheid is een zeer lange tijd bij ons geweest.  De zegen die God tegen Aäron de priester wilden uitleggen bevat vrede:

De HEERE zegene u en behoede u;

De HEERE doe Zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig;

De HEERE verheffe zijn aangezicht naar u en geve u vrede .

(Mijn cursivering)

   Terwijl ik nadacht aan deze zegen merkte ik dat elk van de drie uitspraken beginnen met "de HERE," het woord voor God, die betekent dat hij gedenkt eeuwig aan zijn verbond; hij is de persoonlijk "IK BEN". De bron van deze zegeningen is belangrijk omdat we zo vaak vrede en zegen ergens anders zoeken.

   Elk van de drie uitspraken bevat twee gaven die God aan de mensen schenkt, voor een totaal van zes geschenken.

• zegen (welzijn)
• behoeden (het beschermen van ons leven, het bewaken van onze stappen)
• zijn gezicht schijnt op ons (gunst, als een glimlach die ons vult met een gevoel van verbondenheid)
• genade (iets wat we helemaal niet verdienen)
• zijn gezicht draaide zich naar ons (oplettendheid, hij merkt ons, we zijn niet alleen een nummer)
• vrede (harmonie in onze relatie met Hem en de anderen om ons heen)

    Één ding zei mijn Oma over naar de kerk gaan.  Zelfs als je niets van de preek ontvang of zelfs als je een buitenlander ben en de dienst werd gehouden in een taal die je niet kan verstaan, dan ontvang je toch iets: de Zegen.  Aan het einde van de liturgie wordt de Zegen door de pastoor met opgeheven armen aan de mensen gedeelt.

   Zondag na zondag zoeken wij de echte vrede als wij de kerk binnen stappen.  En wanneer de Zegen wordt uitgesproken, kunnen wij onze handen openen om het te ontvangen.

Vrede Op Aarde

 

De woorden ,,Vrede Op Aarde'' zijn vaak gezongen in de tijd van Kerstmis. Vrede is één van de trefwoorden van dit seizoen.  Niet alleen is afwezigheid van oorlog betekend, maar de harmonie met mensen in ons leven en bovenal met God Zelf. De engelen boodschap van vrede op aarde blijft aanwezig in onze kerstvieringen.
   Echter, de eerste vermeldingen waar God vrede (sjalom ) komen ruim voor het kerstverhaal. Het verlangen naar vrede en heelheid is een zeer lange tijd bij ons geweest.  De zegen die God tegen Aäron de priester wilden uitleggen bevat vrede:

De HEERE zegene u en behoede u;

De HEERE doe Zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig;

De HEERE verheffe zijn aangezicht naar u en geve u vrede .

(Mijn cursivering)

   Terwijl ik nadacht aan deze zegen merkte ik dat elk van de drie uitspraken beginnen met "de HERE," het woord voor God, die betekent dat hij gedenkt eeuwig aan zijn verbond; hij is de persoonlijk "IK BEN". De bron van deze zegeningen is belangrijk omdat we zo vaak vrede en zegen ergens anders zoeken.

   Elk van de drie uitspraken bevat twee gaven die God aan de mensen schenkt, voor een totaal van zes geschenken.

• zegen (welzijn)
• behoeden (het beschermen van ons leven, het bewaken van onze stappen)
• zijn gezicht schijnt op ons (gunst, als een glimlach die ons vult met een gevoel van verbondenheid)
• genade (iets wat we helemaal niet verdienen)
• zijn gezicht draaide zich naar ons (oplettendheid, hij merkt ons, we zijn niet alleen een nummer)
• vrede (harmonie in onze relatie met Hem en de anderen om ons heen)

    Één ding zei mijn Oma over naar de kerk gaan.  Zelfs als je niets van de preek ontvang of zelfs als je een buitenlander ben en de dienst werd gehouden in een taal die je niet kan verstaan, dan ontvang je toch iets: de Zegen.  Aan het einde van de liturgie wordt de Zegen door de pastoor met opgeheven armen aan de mensen gedeelt.

   Zondag na zondag zoeken wij de echte vrede als wij de kerk binnen stappen.  En wanneer de Zegen wordt uitgesproken, kunnen wij onze handen openen om het te ontvangen.

Geven of Ontvangen, Deel 2

     Toen omstandigheden nog slechter werden, hoe heeft mijn grootmoeder er verder doorgekomen?

     Toen de oorlog bijna voorbij was, in de winter van 1945, liep het veel erger. Oma had nu zes kinderen  en zes volwassen familieleden van mijn grootmoeder kwamen ook in huis wonen. 

Zij vertelden in 1997:

   ,,Voor die tijd ging het aardig goed me eten, maar toen wij al die volwassen inwoonders kregen is ons vooraadje ook betrekkelijk hard gegaan.  Plus hadden wij ook kennissen en familie die weleens aan de deur kwamen en dan gaf ik wat wij dan nog als voorraadje hadden.

   Normaal zat mijn man op pad, en die kon nog weleens wat ruilen en wat rommelen, maar in het laatste jaar was hij nog al eens ziek.  Dus dan werd er ook niets geruild en kregen wij er geen eten bij en er ging wel af.

   Toen op een gegeven moment had je hier ook een ondergrondse strijdskracht en verzetsgroepen.  Die hebben hier en daar klandestien koeien geslacht.  Die kookte ervan echt lekkere soep en goed eten.  De school kinderen mochten dus twee middagen in de week daar komen eten, met eigen bord or schaal...

   En ik he book nog wat meegemaakt dat ik mijn kinderwagen tegen de koop aangeboden had.  Daar wilde de mensen zo veel geld voor bieden.  Maar wat had ik aan dat geld?  Ik kon er toch niets voor kopen.  Kleren was allemaal surogaat.  Toen bood er een mevrouw die zo veel kleren uit Amerika kreeg, waar zij baas over was.  Toen heb ik heel veel kleren uit Amerika gekregen, en daar konden wij de kinderen zo fiijn mee aankleden.  Die kinderwagen heb meer als geld opgebracht, en zo waren er ook hele leuke dingen in die benauwde tijd.

   Wij hebben ook veel zegeningen ondervonden, dat wij soms niks hadden, end at het dan zo maar gebracht werd...Dat hebben wij altijd erg ervaren, dat er toch altijd Iemand voor ons zorgde, end at wij door al onze noden en ons behoefte zijn gebracht.  Er was weleens een envelop in de gang, en dat ik nooit heb geweten van wie.  Dat zijn zulke rijke zegenen, en nu dat ik oud ben teer ik nog op al die mooie dingen.  Want het is wel zo zaliger te geven dan te ontvangen.  Maar also de nood krap is is het ook zo.”

Geven of Ontvangen, Deel 1

   Woorden van Jezus zijn in het boek Handelingen opgetekend: ,,Het is zaliger te geven dan te ontvangen." Mijn grootmoeder was op de hoogte van dergelijke zegen.

     Ze werd geboren in 1907 in een vissersdorp in Nederland, en zij is opgegroied met 10 kinderen in haar gezin. Haar eigen moeder was goed in het uitrekken van haar vaders kleine wekelijkse salaris. Er was eten op tafel, en ze bleven uit de schuld.

     Oma deelde met mij de dagen van de Tweede Wereldoorlog. Zij was getrouwd en had haar eigen kinderen. Ze hield een grote bijkeuken van de leveringen om voor haar familie, dingen zoals gedroogde bonen, haver, gerst, meel, en zo voort. Door de oorlog, liepen soms mensen uit de stad en klopte op de deuren van vreemden om voedsel te vragen. Toen ze op haar deur klopten, zouden ze een pakket van haver of een zak gerst ontvangen.  Naarmate de oorlog ging door, ontving ze bonkaarten om boodschappen te krijgen. Zij had vijf kinderen op dat moment, dus had ze altijd genoeg van deze kaarten. Elke kaart stond beschreven voor een ​​bepaald voedingsmiddel te krijgen, zoals aardappelen of rijst.

     Één keer ontmoette ze een vrouw in de trein. De man van deze vrouw was in het ziekenhuis met een ernstige maag probleem. Het ziekenhuis voedsel tijdens de oorlog was nog erger dan normaal! Deze dame zei: ,,Kon ik maar wat rijst voor hem krijgen; Dat is net wat hij nodig heeft om te herstellen." 

     ,,Nou," antwoordde Oma, ,,ik heb bonnen voor rijst, en ik wil u graag ermee helpen." Zij nam het gelijk uit haar tas, en gaf het aan die mevrouw, nooit te verwachten dat haar oudste zoon een fiets van deze familie later zou ontvangen. Het blijkt dat de man die ziek was eigenaar van een fietsenwinkel was!

     Oma was soms guller dan haar echtgenoot zou hebben gewild. Op een gegeven moment zei hij:  ,,Straks hebben wij niets over voor onszelf," maar zij was er niet over in de war.

De Vis van Petrus

 
    Een oranje vis met een gleuf van boven ,,woonde" bij mij thuis voor twee weken. Het was onderdeel van een Noord-Amerikaanse poging om geld in te zamelen tegen honger in de wereld, waar onze kerk mee heb gedaan sinds 1979. We werden aangemoedigd om deze vis te vullen en terug te sturen naar de kerk op 2 november. Papiergeld was ook welkom, maar dan in een envelop in plaats van in de munt bank. 

   Wij kregen erbij speciaal geschreven devoties voor rond de tafel met onze kinderen.  Een keer kwam de vraag:  "Hoe is het idee van Petrus Vis eigenlijk geassocieerd met deze wereld honger offer? " Negentien jaar geleden werden de plastic vis banken ingevoerd om iets visueel en leuk om dit waardig te voegen "Wereld Honger Aanbod." Samen met de vis was de Chinees spreekwoord voortgezet: "Als je iemand een vis geef, eet hij voor één dag, maar als je hem leert om te vissen, kan hij eten voor zijn hele leven." De filosofie van deze wereld honger programma gaat over machtigheid geven om hun eigen voedsel te verbouwen in plaats van allen voedsel uit te delen. 

    Maar er is nog een verband tussen geld en ,,Petrus Vis", waar ik deze afgelopen week aan heb gedacht . In een onbekende deel in Mattheüs verteld Jezus dat Petrus uit moet gaan om een vis vangen, zodat ze de tempel belasting konden betalen (Mattheüs 17: 24-27). Het was niet zo dat Peter de vis kon verkopen, zoals hij vaak zou hebben gedaan in zijn ambacht als visser. Tamelijk, de vis die hij gevangen had een vier drachme munt in zijn mond, het exacte bedrag dat nodig was om de belasting te betalen. Volgens een boek getiteld Zeden en gewoonten van de tijd van de Bijbel (1987) door Ralph Gower, het soort vis die Petrus had gevangen staat bekend als een Tilapa vis of bijnaam ,,St. Peter's Fish." De merkwaardige gedrag van de moeder vis is dat zij haar eieren en later de jongen in zijn mond draagt. De baby's gaan later uit, maar keren nog steeds terug naar de veiligheid van de mond van de moeder. Wanneer de moedervis de jong niet terug in haar mond wil hebben, pakt ze een object (bij voorkeur iets die glimt) [1] om "geen ruimte" te voorstellen.

   Sommigen zeggen dat als je deze informatie over de tilapa vis weet,  maakt het de hele verhaal van de munt in zijn bek minder wonderbaarlijk. Voor mij, zegt het me iets over de vooruitziende blik van God. Weten van alle eeuwigheid, dat Petrus en Jezus deze bijzondere munt nodig zouden hebben, ontwierp hij een soort vis in de Zee van Galilea die geneigd zou zijn on een glanzend voorwerp te vinden en in zijn mond te houden. De oorspronkelijke schepping had geen geld of munten, maar God wist dat mensen deze metallic middelen uit de aarde zouden gebruiken om te stempelen.  In het juiste moment was zo'n vis klaar met een zilverstuk. Trouwens, God heb voorgezien in een zodanige manier dat we twee vissen konden vullen en ook een bank bedrag erbij konden doen om mee te helpen aan een grote behoefte in onze wereld. 

,,Het is goed den HERE te loven."  (Psalm 92:1) 

[1] Gower, pagina 131.