Vrede Op Aarde

   De woorden ,,Vrede Op Aarde'' zijn vaak gezongen in de tijd van Kerstmis. Vrede is één van de trefwoorden van dit seizoen.  Niet alleen is afwezigheid van oorlog betekend, maar de harmonie met mensen in ons leven en bovenal met God Zelf. De engelen boodschap van vrede op aarde blijft aanwezig in onze kerstvieringen.
   Echter, de eerste vermeldingen waar God vrede (sjalom ) komen ruim voor het kerstverhaal. Het verlangen naar vrede en heelheid is een zeer lange tijd bij ons geweest.  De zegen die God tegen Aäron de priester wilden uitleggen bevat vrede:

De HEERE zegene u en behoede u;

De HEERE doe Zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig;

De HEERE verheffe zijn aangezicht naar u en geve u vrede .

(Mijn cursivering)

   Terwijl ik nadacht aan deze zegen merkte ik dat elk van de drie uitspraken beginnen met "de HERE," het woord voor God, die betekent dat hij gedenkt eeuwig aan zijn verbond; hij is de persoonlijk "IK BEN". De bron van deze zegeningen is belangrijk omdat we zo vaak vrede en zegen ergens anders zoeken.

   Elk van de drie uitspraken bevat twee gaven die God aan de mensen schenkt, voor een totaal van zes geschenken.

• zegen (welzijn)
• behoeden (het beschermen van ons leven, het bewaken van onze stappen)
• zijn gezicht schijnt op ons (gunst, als een glimlach die ons vult met een gevoel van verbondenheid)
• genade (iets wat we helemaal niet verdienen)
• zijn gezicht draaide zich naar ons (oplettendheid, hij merkt ons, we zijn niet alleen een nummer)
• vrede (harmonie in onze relatie met Hem en de anderen om ons heen)

    Één ding zei mijn Oma over naar de kerk gaan.  Zelfs als je niets van de preek ontvang of zelfs als je een buitenlander ben en de dienst werd gehouden in een taal die je niet kan verstaan, dan ontvang je toch iets: de Zegen.  Aan het einde van de liturgie wordt de Zegen door de pastoor met opgeheven armen aan de mensen gedeelt.

   Zondag na zondag zoeken wij de echte vrede als wij de kerk binnen stappen.  En wanneer de Zegen wordt uitgesproken, kunnen wij onze handen openen om het te ontvangen.

Vrede Op Aarde

 

De woorden ,,Vrede Op Aarde'' zijn vaak gezongen in de tijd van Kerstmis. Vrede is één van de trefwoorden van dit seizoen.  Niet alleen is afwezigheid van oorlog betekend, maar de harmonie met mensen in ons leven en bovenal met God Zelf. De engelen boodschap van vrede op aarde blijft aanwezig in onze kerstvieringen.
   Echter, de eerste vermeldingen waar God vrede (sjalom ) komen ruim voor het kerstverhaal. Het verlangen naar vrede en heelheid is een zeer lange tijd bij ons geweest.  De zegen die God tegen Aäron de priester wilden uitleggen bevat vrede:

De HEERE zegene u en behoede u;

De HEERE doe Zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig;

De HEERE verheffe zijn aangezicht naar u en geve u vrede .

(Mijn cursivering)

   Terwijl ik nadacht aan deze zegen merkte ik dat elk van de drie uitspraken beginnen met "de HERE," het woord voor God, die betekent dat hij gedenkt eeuwig aan zijn verbond; hij is de persoonlijk "IK BEN". De bron van deze zegeningen is belangrijk omdat we zo vaak vrede en zegen ergens anders zoeken.

   Elk van de drie uitspraken bevat twee gaven die God aan de mensen schenkt, voor een totaal van zes geschenken.

• zegen (welzijn)
• behoeden (het beschermen van ons leven, het bewaken van onze stappen)
• zijn gezicht schijnt op ons (gunst, als een glimlach die ons vult met een gevoel van verbondenheid)
• genade (iets wat we helemaal niet verdienen)
• zijn gezicht draaide zich naar ons (oplettendheid, hij merkt ons, we zijn niet alleen een nummer)
• vrede (harmonie in onze relatie met Hem en de anderen om ons heen)

    Één ding zei mijn Oma over naar de kerk gaan.  Zelfs als je niets van de preek ontvang of zelfs als je een buitenlander ben en de dienst werd gehouden in een taal die je niet kan verstaan, dan ontvang je toch iets: de Zegen.  Aan het einde van de liturgie wordt de Zegen door de pastoor met opgeheven armen aan de mensen gedeelt.

   Zondag na zondag zoeken wij de echte vrede als wij de kerk binnen stappen.  En wanneer de Zegen wordt uitgesproken, kunnen wij onze handen openen om het te ontvangen.

Geven of Ontvangen, Deel 2

     Toen omstandigheden nog slechter werden, hoe heeft mijn grootmoeder er verder doorgekomen?

     Toen de oorlog bijna voorbij was, in de winter van 1945, liep het veel erger. Oma had nu zes kinderen  en zes volwassen familieleden van mijn grootmoeder kwamen ook in huis wonen. 

Zij vertelden in 1997:

   ,,Voor die tijd ging het aardig goed me eten, maar toen wij al die volwassen inwoonders kregen is ons vooraadje ook betrekkelijk hard gegaan.  Plus hadden wij ook kennissen en familie die weleens aan de deur kwamen en dan gaf ik wat wij dan nog als voorraadje hadden.

   Normaal zat mijn man op pad, en die kon nog weleens wat ruilen en wat rommelen, maar in het laatste jaar was hij nog al eens ziek.  Dus dan werd er ook niets geruild en kregen wij er geen eten bij en er ging wel af.

   Toen op een gegeven moment had je hier ook een ondergrondse strijdskracht en verzetsgroepen.  Die hebben hier en daar klandestien koeien geslacht.  Die kookte ervan echt lekkere soep en goed eten.  De school kinderen mochten dus twee middagen in de week daar komen eten, met eigen bord or schaal...

   En ik he book nog wat meegemaakt dat ik mijn kinderwagen tegen de koop aangeboden had.  Daar wilde de mensen zo veel geld voor bieden.  Maar wat had ik aan dat geld?  Ik kon er toch niets voor kopen.  Kleren was allemaal surogaat.  Toen bood er een mevrouw die zo veel kleren uit Amerika kreeg, waar zij baas over was.  Toen heb ik heel veel kleren uit Amerika gekregen, en daar konden wij de kinderen zo fiijn mee aankleden.  Die kinderwagen heb meer als geld opgebracht, en zo waren er ook hele leuke dingen in die benauwde tijd.

   Wij hebben ook veel zegeningen ondervonden, dat wij soms niks hadden, end at het dan zo maar gebracht werd...Dat hebben wij altijd erg ervaren, dat er toch altijd Iemand voor ons zorgde, end at wij door al onze noden en ons behoefte zijn gebracht.  Er was weleens een envelop in de gang, en dat ik nooit heb geweten van wie.  Dat zijn zulke rijke zegenen, en nu dat ik oud ben teer ik nog op al die mooie dingen.  Want het is wel zo zaliger te geven dan te ontvangen.  Maar also de nood krap is is het ook zo.”

Geven of Ontvangen, Deel 1

   Woorden van Jezus zijn in het boek Handelingen opgetekend: ,,Het is zaliger te geven dan te ontvangen." Mijn grootmoeder was op de hoogte van dergelijke zegen.

     Ze werd geboren in 1907 in een vissersdorp in Nederland, en zij is opgegroied met 10 kinderen in haar gezin. Haar eigen moeder was goed in het uitrekken van haar vaders kleine wekelijkse salaris. Er was eten op tafel, en ze bleven uit de schuld.

     Oma deelde met mij de dagen van de Tweede Wereldoorlog. Zij was getrouwd en had haar eigen kinderen. Ze hield een grote bijkeuken van de leveringen om voor haar familie, dingen zoals gedroogde bonen, haver, gerst, meel, en zo voort. Door de oorlog, liepen soms mensen uit de stad en klopte op de deuren van vreemden om voedsel te vragen. Toen ze op haar deur klopten, zouden ze een pakket van haver of een zak gerst ontvangen.  Naarmate de oorlog ging door, ontving ze bonkaarten om boodschappen te krijgen. Zij had vijf kinderen op dat moment, dus had ze altijd genoeg van deze kaarten. Elke kaart stond beschreven voor een ​​bepaald voedingsmiddel te krijgen, zoals aardappelen of rijst.

     Één keer ontmoette ze een vrouw in de trein. De man van deze vrouw was in het ziekenhuis met een ernstige maag probleem. Het ziekenhuis voedsel tijdens de oorlog was nog erger dan normaal! Deze dame zei: ,,Kon ik maar wat rijst voor hem krijgen; Dat is net wat hij nodig heeft om te herstellen." 

     ,,Nou," antwoordde Oma, ,,ik heb bonnen voor rijst, en ik wil u graag ermee helpen." Zij nam het gelijk uit haar tas, en gaf het aan die mevrouw, nooit te verwachten dat haar oudste zoon een fiets van deze familie later zou ontvangen. Het blijkt dat de man die ziek was eigenaar van een fietsenwinkel was!

     Oma was soms guller dan haar echtgenoot zou hebben gewild. Op een gegeven moment zei hij:  ,,Straks hebben wij niets over voor onszelf," maar zij was er niet over in de war.

De Vis van Petrus

 
    Een oranje vis met een gleuf van boven ,,woonde" bij mij thuis voor twee weken. Het was onderdeel van een Noord-Amerikaanse poging om geld in te zamelen tegen honger in de wereld, waar onze kerk mee heb gedaan sinds 1979. We werden aangemoedigd om deze vis te vullen en terug te sturen naar de kerk op 2 november. Papiergeld was ook welkom, maar dan in een envelop in plaats van in de munt bank. 

   Wij kregen erbij speciaal geschreven devoties voor rond de tafel met onze kinderen.  Een keer kwam de vraag:  "Hoe is het idee van Petrus Vis eigenlijk geassocieerd met deze wereld honger offer? " Negentien jaar geleden werden de plastic vis banken ingevoerd om iets visueel en leuk om dit waardig te voegen "Wereld Honger Aanbod." Samen met de vis was de Chinees spreekwoord voortgezet: "Als je iemand een vis geef, eet hij voor één dag, maar als je hem leert om te vissen, kan hij eten voor zijn hele leven." De filosofie van deze wereld honger programma gaat over machtigheid geven om hun eigen voedsel te verbouwen in plaats van allen voedsel uit te delen. 

    Maar er is nog een verband tussen geld en ,,Petrus Vis", waar ik deze afgelopen week aan heb gedacht . In een onbekende deel in Mattheüs verteld Jezus dat Petrus uit moet gaan om een vis vangen, zodat ze de tempel belasting konden betalen (Mattheüs 17: 24-27). Het was niet zo dat Peter de vis kon verkopen, zoals hij vaak zou hebben gedaan in zijn ambacht als visser. Tamelijk, de vis die hij gevangen had een vier drachme munt in zijn mond, het exacte bedrag dat nodig was om de belasting te betalen. Volgens een boek getiteld Zeden en gewoonten van de tijd van de Bijbel (1987) door Ralph Gower, het soort vis die Petrus had gevangen staat bekend als een Tilapa vis of bijnaam ,,St. Peter's Fish." De merkwaardige gedrag van de moeder vis is dat zij haar eieren en later de jongen in zijn mond draagt. De baby's gaan later uit, maar keren nog steeds terug naar de veiligheid van de mond van de moeder. Wanneer de moedervis de jong niet terug in haar mond wil hebben, pakt ze een object (bij voorkeur iets die glimt) [1] om "geen ruimte" te voorstellen.

   Sommigen zeggen dat als je deze informatie over de tilapa vis weet,  maakt het de hele verhaal van de munt in zijn bek minder wonderbaarlijk. Voor mij, zegt het me iets over de vooruitziende blik van God. Weten van alle eeuwigheid, dat Petrus en Jezus deze bijzondere munt nodig zouden hebben, ontwierp hij een soort vis in de Zee van Galilea die geneigd zou zijn on een glanzend voorwerp te vinden en in zijn mond te houden. De oorspronkelijke schepping had geen geld of munten, maar God wist dat mensen deze metallic middelen uit de aarde zouden gebruiken om te stempelen.  In het juiste moment was zo'n vis klaar met een zilverstuk. Trouwens, God heb voorgezien in een zodanige manier dat we twee vissen konden vullen en ook een bank bedrag erbij konden doen om mee te helpen aan een grote behoefte in onze wereld. 

,,Het is goed den HERE te loven."  (Psalm 92:1) 

[1] Gower, pagina 131. 

31 Dagen: Discipline en Vreugde

Een van de bloggers die ik volg zei aan het eind van september, dat zij deel zou nemen aan een "31 dagen" uitdaging. Ze zou elde dag schrijven en een blog plaatsen van een blog voor de maand oktober. Ze deelden de website die deze uitdaging ontstond en moedigde anderen om met haar meet e doen. 
   Ik heb wel naar die website gekeken en onderzocht waar het was allemaal over ging, maar uiteindelijk heb ik besloten dat het niet voor mij was, niet dit jaar. Maar het zette mij op een  andere 31 Dag uitdaging.  Gedurende de maand september waren mijn tijden van het lezen en overdenken van Gods Woord sporadisch. Ik kon de aanpassing verwijten naar mijn nieuwe werk en het balanceren van al mijn rollen thuis en in de gemeenschap, maar in plaats daarvan schuld ik mezelf van mijn gebrek aan discipline. 
   Ik heb een doel voor de maand oktober om één hoofdstuk van het boek van 1  Samuel te lezen (gekozen omdat er precies 31 hoofdstukken zijn) en dan schrijven in mijn dagboek over een goudklompje in die hoofdstuk. Het ging niet over het plaatsen van al deze overwegingen in het openbaar, maar opnieuw leren een dagelijkse discipline in mijn spirituele wandeling.   Dat gezegd, wil ik graag de juweel delen van Dag 3.

1 Samuël 3 vers 19

"Samuel nu groeide op, en de HERE was met hem en liet geen van zijn woorden ter aarde vallen."

Reflectie

   De zin "De HEERE was met" verschijnt in verschillende delen van de Bijbel, in verwijzing naar Joseph (door zijn broers als slaaf verkocht), Mozes en Jozua (leiders van de Israëlieten). Dat woord "met" is een dergelijke gewoon woord dat we snel over kunnen gaan. We zouden niet zeggen dat “met” een sleutelwoord is in het vers, maar het is eigenlijk belangrijk. Schrijfster Marilyn Chandler McEntyre zegt over elk prepositie "wij houden ervan voor zijn verrassende kracht om relaties te bevestigen en te herkaderen" [1]. Het feit dat God "met" een persoon is vertelt dat Hij zorgt samen met ons te komen, ondanks het feit dat we onvolmaakt en zwak zijn. Het idee dat God "met" ons is wordt verder uitgewerkt in de naam zelf "Immanuel" waarmee Jezus is gekomen om "God met ons" te zijn in een voller en meer tastbare manier.

   De tweede helft van het vers is ook opmerkelijk. God laat geen van de woorden van Samuel ter aarde vallen. Geen. Er is consistentie van karakter in deze dienaar van God. Hij was een vaste leider op wie die heel Israël kon rekenen. De uitdrukking "ter aarde vallen" doet me denken dat als er dingen op de grond vallen, ze niet gewaardeerd zijn.  Ze verdwalen en worden vergeten. Ze kunnen vertrapt worden. Ze worden zeker nat, vuil of aangetast. De grond is niet een plaats waar we dingen zetten die we waarde. In tegenstelling werden Samuels woorden geluisterd, gehandhaafd, aangehouden, gebruikt en waren niet verspild.

   Kan het zijn dat mijn woorden en meditaties niet ter aarde vallen, niet omdat ik zo welsprekend ben, maar omdat ik streef om in harmonie met de HERE te leven. Amen. 

Slaap: Een Geschenk

"Het is voor u tevergeefs, dat gij vroeg opstaat, laat opblijft, brood der smarten eet—Hij geeft het immers zijn beminden in den slaap." ~ Psalm 127: 2

"90% van gedragsproblemen bij kinderen komen door gebrek aan slaap" ~ mijn man

   Als moeder en leraar ben ik scherp bewust van het belang van slaap voor mensen van alle leeftijden. Toen onze kinderen baby’s waren begonnen wij nachtelijks te bidden voor een goede nachtrust voor ons allemaal. Zonder een goede nachtrust wordt het veel moeilijker om te functioneren en de uitdagingen van de dag aan te kijken.

   Degenen die mij kennen weten dat mijn man geen expert in slaaponderzoek is. Echter, zijn er studies die zijn bewering over de effecten van slaapgebrek op kinderen bevestigen.  Gebrek aan slap heeft meer gevolgen dan problemen met houding.

   Volgens de auteurs van Nurture Shock (2010) [1] , kinderen zijn in het bijzonder getroffen door het gebrek aan slaap. Zij verklaren:

• Veel kinderen blijven veel te laat op dan ze zouden moeten als gevolg van te veel 's avonds activiteiten, huiswerk, losse bedtijden, en technologie in de slaapkamer.  Ook komt het voor dat   ouders schuld voelen dat ze weinig tijd doorbrengen met hun kinderen.  Dus willen de ouders dat de kinderen langer opblijven zodat ze iets met elkaar mogen doen.
• In een studie van de Universiteit van Virginia testten ze  studenten in de zesde klas die een uur minder slaap dan hun collega's hadden.  Op gestandaardiseerde toetsen leek het alsof ze maar in de vierde klas waren.
• Slaap helpt kinderen met leren en zet nieuwe informative in hun lang-termijn geheugen.
• Slaap beroofd personen (inclusief volwassenen) hebben meer moeite om aangename herinneringen te reopen maar herinneren negatieve ervaringen met duidelijkheid.
• Gebrek aan slaap is de belangrijkste oorzaak van obesitas bij kinderen. Slaapgebrek veroorzaakt een hormoon dat de honger signaleert; daarom eten vermoeide kinderen meer. Ook, slaapgebrek verheft een stress-hormoon dat het lichaam stimuleert om energie te zetten in vet.

   Als we ons weer aanpassen aan de routines van school is één deel van ons huiswerk als ouders te zorgen dat onze kinderen genoeg slaap krijgen.  De recommendatie van The Sleep Foundation voor verschillende leeftijden:

1-3 jaar oud: 12 - 14 uren per dag

3-5 jaar oud: 11-13 uren per dag/nacht

5-12 jaar oud: 10-11 uren per nacht

---

[1] Dit boek werd geschreven door Po Bronsen en Ashley Merryman. Het gaat over een aantal mythes die ouders geloven over hoe ze kinderen op moeten voeden.

Leren van de Sneeuwuil

 In mei pakte ik een film van de bibliotheek planken met de naam Magie van de Sneeuwuil (2012) .   De twee cameramannen volgden een paar van sneeuwuilen voor een periode van 82 dagen tussen nestelen en het moment dat de jonge uilen vlucht konden  nemen. Deze indrukwekkende vogels toonden enkele opvallende kwaliteiten die wij als mensen ook kunnen leren. Ik wil niet prekerig voorkomen, dus laat ik mijn lezers de persoonlijke verbindingen voor zichzelf uitzoeken.

Trouw & Samenwerken

   Te midden van een vijandige omgeving, de sneeuwuilen erkennen dat ze elkaar nodig hebben om te overleven. De vader en moeder zijn allebei betrokken bij de opvoeding van hun jongen. Een totaal van vijf jonge uilen luiken uit eieren, ongeveer een om de paar dagen.  Echter, de jongste uiltje is de zwakste, en hij krijg niet zijn deel van het voedsel in die beginperiode toen lemmingen en kleine zangvogels niet overvloedig waren. Uiteindelijk werd dit uiltje zwakker en zwakker, maar haar moeder leek de strijd te herkennen en plaatste het teder onder haar hoede. Het loslaten van de zwakke kan het idee van Darwin passen, maar de filmploeg heeft iets heel anders waargenomen.  

   

Doorzettingsvermogen

   Twee belangrijke voorbeelden van vasthoudenheid van de sneeuwuil clan viel mij op. Eén van hen was de vader, wiens instinctieve taak om voedsel voor zijn partner en de uiltjes is. In het begin had hij moeite om voldoenden prooi te vinden on zijn zijn kroost te voeden.  Echter, de filmploeg merkte dat hij zijn zoektocht ging vergroten ook al hij nu een ​​extra mijl uit de buurt van het nest moest gaan. Zijn doorzettingsvermogen werd voldaan ​​met veel lemmingen die het nieuwe jachtterrein bezetten; later is er een afgebeeld van de vader met een dode lemming in zijn snavel, en geen van de uiltjes willen het nemen.  Zij zijn verzadigt!

   Om één ​​of andere reden begint de moeder uil de kleine uilen op een tocht te leiden richting naar de kust. Dit is de richting waarin de vader uil een goede jacht heeft gevonden. De naturalisten speculeren ook dat de kustwinden ook gunstig zijn omdat ze de plaag van muggen afweren.  Terwijl de onhandige en vliegende owlets voortsjokken door het vlakke landschap met gras, komen ze op een rivier. Ze kunnen nog niet over het water vliegen of door het water waden vanwijze diepte. Maar ze geven niet op. Deze jonge uilen klapperen met hun vleugels in het water en manoeuvreren zich naar de andere kant. Dit was nog nooit eerder gedocumenteerd of op film gezet!

Aanvaarding van Fasen van Het Leven

   De jonge uilen leren aan het eind van de Arctische zomer te vliegen. Zij zullen niet in de Noordpoolgebied blijven deze winter, hoewel hun ouders wel. Er is geen schande voor deze nieuwelingen om verder naar het zuiden te vliegen, waar de omstandigheden gunstiger zijn voor hun overleving. Wanneer een sneeuwuil is gespot tijdens een Zuid-Canada en de noordelijke Amerikaanse winter, naar alle waarschijnlijkheid is het een jonge uil.  Hier zullen de vaardigheden van de jacht en overleven ontwikkelen zo dat ze uiteindelijk een winter in de toendra kunnen beheren.

Administratieve Fouten

Foto van Freerange Stock

Omdat zelfs geletterde mensen fouten maken, zijn administratieven fouten talrijk in vele gebieden. Meestal hebben schrijffouten negatieve resultaten, maar zou een administratieve vergissing ooit voorzienig zijn?

Corrie ten Boom

   Denk aan de Nederlandse verzet strijder, Corrie Ten Boom, die Joden verborg in haar huis tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zij en haar familie werden gearresteerd in de winter van 1944 voor hun anti-nazi-activiteiten.  Corrie, haar zus Betsie en hun vader werden uiteindelijk naar een concentratiekamp gestuurd, Ravensbrück. Daar werden zij geconfronteerd met vele beproevingen, gaande van honger en vlooien om harde arbeid en de dood van de heer ten Boom en Betsie. Echter, aan het einde van die slopende jaar, werd Corrie plotseling ontslagen uit Ravensbrück. Ze ontdekte pas na het einde van de oorlog in 1945, dat het een administratieve fout was die haar heeft bevrijd van deze onmenselijke gevangenis kamp. Eén week na haar mysterieuze ontslag, werden alle vrouwelijke gevangenen van de leeftijd van Corrie uitgevoerd. [Lees meer in het boek De Schuilplaats]
   Na een tijd van genezing, werd Corrie opgewekt om te getuigen van Gods aanwezigheid te midden van de verschrikkingen die ze mee heb gemaakt en van de kracht en de noodzaak van vergeving, om uit de oorlog voort te gaan. Ze nam deze boodschap over de hele wereld en hielp om behuizing te vestigen voor de emotionele opvang van slachtoffers van zulke trauma.

Mike Anderson

   Nog een heden voorbeeld van een administratieve fout betreft een man uit Missouri, Amerika, Mike Anderson. Nadat hij borgstelling had betaald voor een gewapende overval die in 1999 is gebeurd, werd hij veroordeeld tot 13 ​​jaar in de gevangenis. Echter, als gevolg van een administratieve fout, haalden de autoriteiten hem nooit van zijn huis op om zijn tijd te dienen. Ondertussen gebruikte Mike zijn vrijheid om een bedrijf te starten, een gezin te stichten, als vrijwillige coach te helpen en ook  in zijn kerkgemeente te dienen. Afgelopen zomer, kwam papierwerk voor de staat te vertellen dat de vonnis van “Mike Anderson” afgewerkt was. Pas toen realiserden de ambtenaren dat hij nooit was opgesloten! Als gevolg hiervan, kwamen acht politie agenten naar zijn huis om hem te arresteren en plaatste hem in de gevangenis, vermoedelijk 13 jaar. Echter, kreeg de situatie veel aandacht met petities en een beroep te vragen dat het geval van Mike opnieuw onderzocht zou worden. In mei 2014, keek een rechter over het bewijs van het leven van Mike Anderson en zette hem vrij na slechts tien maanden in de gevangenis. [Voor meer informatie over dit verhaal, klik op deze link:   USA Today versie.]
   Mr. Anderson gebruikden zijn vrijheid om van zijn fouten te leren en om een goede leven op te bouwen, ook voor zijn gemeenschap. Die tien maanden in de gevangenis dat hij toch moest serveren werd een pad naar nog voller vrijheid, door niet meer over zijn schouder te hoeven kijken, samen met dankbaarheid aan de dubbele genade van God en de nationale authoriteiten.

Reactie op Twijfelaars

   Ik realiseerde me dat deze twee voorbeelden niet genoeg zijn voor iedereen te geloven dat God menselijke fouten kan gebruiken om zijn grotere doelen te overtuigen. De scepticus kunnen wijzen op het feit dat de zus en vader van Corrie zijn overkomen, niet te noemen de talrijke slachtoffers van Ravensbrück's gaskamers. Waarom waren ze niet allemaal ontvangers van vrijheid? Alsgoed, kan critici wijzen op alle mensen die onterecht zitten gevangen over de hele wereld. Hoe zit het met hen? Als ik de verhalen van Gods voorzienigheid deelt, ben ik altijd geworteld in het begrip van Gods soevereiniteit. Hij heeft doelen die we niet volledig kunnen begrijpen. Natuurlijk, willen we een kruisverhoor afnemen met God en hem vragen waarom onrechtigheid plaatsvind.  Zelfs het Oude Testament heilige Job verlangde: 

   "Dan zou ik Hem mijn rechtzaak uiteenzetten en mijn mond met bewijzen vullen.  Ik zou de woorden vernemen, die Hij mij zou antwoorden, en ik zou verstaan, wat Hij mij zou zeggen." (Job 23: 4-5)

   Ondanks onze verbijstering, God had en heeft een bepaald doel voor het leven van de hierboven genoemde personen. Zij mogen getuigen van de goedheid en  kracht van God, die administratieve fouten  liet gebeuren om deze mensen op de juiste plaats te zetten, op het juiste moment. Als je door de ogen van het geloof kijkt, kan je je eigen voorbeelden ook zien.

Blauwgroene Wagen Niet te Koop

  Voor een periode dacht ik dat wij ons grote wagen moesten verkopen.  Ik voelde me slecht omdat het zo groot is (wij zijn maar met 5 personen, maar er is plaats voor 8) en  zo duur op benzine. We hebben het bijna 12 jaar gereden, en het was al 5 jaar oud toen wij het over namen. De elektrische ramen werken niet meer, en de veiligheidgordel gesp flopt op de grond in plaats van op heuphoogte.  Ook de airconditioning werkt niet meer. 

   Niets over mijn 1997 GMC Safari is veranderd, behalve de leeftijd, maar nu ben ik ermee tevreden op een nieuwe manier. Ik begon al de positieven van onze enige auto te zien en het kwam tot een hele lijst:

• Het is volledig betaald
• Omdat er extra zitplaatsen ziin, kunnen wij een rit aanbieden aan de vrienden van onze kinderen en ruimte delen voor school of kerk gelegenheiden
• Het heeft zeer weinig roest, en Raymond heeft deze roest verwijderd en die plekken opnieuw geverfd
• Het heeft ongeveer 200.000 kilometer gereden, maar de motor draaid nog heel goed
• Het heeft voldoende laadruimte voor kamperen (geen aanhanger of dakdrager nodig)
• Het is betrouwbaar en heeft altijd goed gedaan in uitstoot testen
• Vanwege de leeftijd zijn onze verzekeringskosten verminderd
• Wij proberen toch zoveel mogelijk te vervoeren met de bus, de fiets of lopend

   Nu hebben wij besloten deze voertuig te houden tot dat reparative kosten hoger zijn dan de waarde van het wagen.  Alleen mijn houding ten opzichte deze stuk metaal is veranderd

Beste Citaten van Mijn Man

Ik waardeer dagelijks de wijsheid van mijn man. Hier deel ik zijn beste gezegden.

"Het maakt niet uit waar je heen gaat, maar wie bij je is."

Deze filosofie begeleide onze verkering en plannen voor een huwelijksreis. We hebben samen nog wel veel interessante dingen gedaan, zoals een bezoek aan een kunst galerie, verschillende wandelingen,  naar een restaurant, naar een toneelstuk, en ga zo maar door. Maar zelfs als het evenement ons heb teleurgesteld, waren wij nog steeds samen en bouwden een herinneringen. Onze huwelijksreis naar de Grand Canyon had één en ander problemen--een mix-up met hotelreserveringen en een geruïneerde roll van 35 mm film--maar we waren samen. Dat maakte het verschil.

"Als je iets kwijt ben, begin met opruimen."

Soms zetten we het huis ondersteboven op zoek naar een ding. Een verstandiger benadering,  heb ik geleerd, is om te beginnen met opruimen. Wanneer u het verloren voorwerp in het process vind, kan je ook blij zijn dat er nu minder rommel in huis is.

"Een huishouden kan nooit genoeg pannenlikkers hebben."

Dit klinkt misschien vreemd! Een pannenlikker, of rubberen spatel, is fantastisch voor het reinigen van voedsel containers, variërend van een houder van margarine, een ​​jampot en natuurlijk een pan. Met behulp van een spatel voorkomt je verspillen van voedsel. Wij hebben drie rubber spatels, maar dat is soms niet genoeg als ze allemaal met de vuile vaten staan.

"Wat je hebt afgesproken om te doen, doe het dan goed"

Het kan gemakkelijk om te zeggen dat je iets zal doen, maar als je het niet volbrengen is het nutteloos. Mijn man houdt regelmatig mij verantwoording aan de dingen "goed" te doen.  Het toevoegen van nieuwe taken en activiteiten kan ons te dun verspreiden; dan doen wij juist veel dingen maar niet met volledige toewijding .

"90% van gedragsproblemen bij kinderen komen door gebrek aan slaap"

Omdat mijn man dit instinctief wist, zetten wij bed tijden als de familie routine voor onze kinderen, vooral toen zij jonger waren.  Deze dingen gebeurden niet in ons huis: Kinderen die wakker bleven tot ze op de bank en voor de televisie in slaap vallen en winkelen met kinderen naa 8 uur ‘savonds. We wisten dat onze kinderen voldoende rust kregen als ze zelf wakker werden.  Zelfs nu wanneer onze kinderen zich onredelijk dragen, zeggen wij vaak ,,eerder naar bed” in plaats van argument of aarding.

 

"Als iets het juiste ding is om te doen, zal het geld ervoor op tijd komen."

Wanneer beslissingen werden genomen over dingen die geld kosten, zoals de inschrijving van onze kinderen in de privé christelijke school of iets extra te geven aan hongersnoodhulp in Azië, was dit één van onze richtlijnen. Altijd waneer wij zo leven merken wij dat God uitbundig voor alles zorgt.

Het Cultiveren van Integriteit

   

Mijn grootvader was een tuinder al vele jaren in Nederland tot het moment dat hij,  zijn vrouw en acht kinderen naar Canada zijn geëmigreerd. Hij oogste overvloedig uit een tuin ongeveer anderhalf hectare in grootte, met een kleine kas voor druiven en om vroege zaailingen te planten. Mensen merkten dat er een speciale zegen op die tuin was.

   Toen kwam de Duitse bezetting in 1940. Mijn grootvader was niet terug van zijn bedrijf gehouden, maar de markt voor groenten werd drastisch veranderd. Alle top kwaliteit producten zouden rechtstreeks worden verzonden naar Duitsland, terwijl de ,,tweede  kwaliteit” groenten in Nederland bleven. Op één of andere manier uitgebroede mijn opa een subtiel plan om zijn geburen te helpen.

(Foto van http://www.theecologist.org/ december 2011)

   Met uitzondering van komkommers, zorgde mijn opa dat al zijn kisten van groenten zouden ,,tweede kwaliteit” genoemd worden.  Komkommers, zo redeneerde hij, waren niet zeer voedzaam, dus het sturen van komkommers naar Duitsland zou hen weinig voordeel brengen. 

   De manier waarop hij ervoor zorgde dat zijn andere groenten minderwaardig beschouwd werden was door het vullen van elke kist bijna tot de rand met de beste zijn tuin geproduceerd en vervolgens het plaatsen van een duidelijk misvormd hoofd van bloemkool, een off-kleur tomaat, of een bos van grillige wortelen op de top. Die indeling van de kratten konden snel classificeren zijn goederen als tweede kwaliteit, waardoor ze bestemd waren voor gezinnen in Nederland. En terwijl de oorlog sleepte, werd voedsel voor Nederlandse families steeds schaarser.

   Maar Opa droeg een kostprijs. Zijn collega-tuinders stak de draak met hem, en zijn reputatie voor kwaliteit gleed. Aan het produceren veiling bracht zijn kratten ook een lagere prijs.

   Zijn voorbeeld inspireert me te herinneren dat de zorg voor uw naaste is belangrijker dan status of winst, in elke roeping die wij hebben.

Een Boterham met Tevredenheid

   Mijn man werkt in een voedselbank, dus is mijn gezin ervan bewust dat niet iedereen een koelkast vol met voedsel heeft.  Vooral deze week want mijn man en ik hebben besloten om net te doen als of wij een doos met voedsel van de voedselbank hebben gekregen.  Mijn man gaf mij een lijst, en ik ging naar de supermarkt om juist die dingen te kopen.  Alleen zout, bloem, suiker en margarine mogen wij erbij doen van onze eigen kasten. 

[Bij de voedselbank kregen en gezin van 2 mensen deze ,,doos" te eten; maar wij betaalden $60 CDN in de winkel.] 

   Deze ervaring, omdat er weinig in die ,,doos” was op brood te leggen, keerden mijn gedachten terug naar Oma d.V.  Zij vertelden over haar jeugd dat zij meestal een ,,boterham met tevredenheid” zou eten.  Wat is dat?  Een boterham met een dun laagje van de goedkopste margarine.  Maandag tot zaterdag at zij dit soort boterham voor ontbijt en ook in de avond.  Op zondag mochten de kinderen basterd suiker er op strooien als een speciale traktatie.  Pas als iemand wat extra geld had verdiend of hadden echt zijn best gedaan op school was er mischien 50 gram kaas gekocht om onder een groot gezin te delen.

    Ook in de volgende generatie waren maaltijden niet zo breed.  Mijn moeder vertelde mij over ,,schuif kaas" waar zij mee opgroeien. De kinderen kregen een plakje kaas voor hun eerste boterham, maar daarna zou het alleen margarine zijn. Haar zussen en zij vonden het zo geweldig om kaas te hebben.  Op deze manier konden ze er extra lang van genieten:  ze zetten de kaas op de boterham om ernaar te kijken met verlangen, toen schuivde ze de kaas af en aten het brood zonder kaas. Hun volgende boterham deden ze hetzelfde. Toen ze wisten dat het hun laatste stuk brood voor die maaltijd was, toen aten ze het kaas en brood bij elkaar.  Ze waren ermee tevreden.

   Toen ik een kind was, was er veel beleg op de tafel om van te kiezen. Mijn ouders waren niet gierig, maar er was een grens aan hoe dik we onze pindakaas spreiden of hoeveel stukjes kaas tot één sneetje brood behoorden.

   Tegenwoordig in noord amerika hebben wij ,,sub sandwiches’’—een broodje soms wel 30 centimeter lang geladen met tomaat, vleeswaren, kaas, sla, mayonaise, enz.  Als je hier naar kijkt ziet je de overvloed die over generaties is gekomen.  

Ik vraag me af, wat is er met tevredenheid gebeurd? Het is niet afhangelijk aan hoeveel je heb maar op de houding van je hart.

Wijsheid van een Patriarch

In juli was er een familie picknick waar familieleden van mijn man verzamelden.  Dit was een gelegenheid voor mij om te praten met zijn oom Eliza. Deze achtentachtig jaar oude patriarch deelden aantal dingen over zijn ouders en hun eerste jaren na de immigratie naar Canada. (Eén andere oom, die tien jaar jonger is, blijft over van deze generatie.)
   Oom Eliza was eerst alleen naar Canada gegaan.  Hij liet weten dat het echt de moeite was te emigreren in de naoorlogse periode. In Nederland tussen de jaren 1922 en hun emigratie in 1951, de opa van mijn man moest zijn hele kudde melkvee tweemaal vernietigen wegens ziekte. Er was geen verzekering ter compensatie van dergelijke verliezen, dus moest het gezin uit de armoede elke keer langzaam klimmen. Ze verloren hun boerderij en moisten soms wonen in ondermaatse huisvesting. Deze oom herinnert zich levendig dat hij een trui naar school droeg, dat had toebehoord aan een meisje uit hun dorp; protesteren was geen gebruik omdat er geen andere kleren waren.
   Het was de wens van de grootvader van mijn man om een beter leven te zien voor zijn kinderen, zelfs wanneer hij 62 jaar was.  Zijn zeven kinderen varieerden in leeftijd tussen 15-28, maar er was nog geeneen getrouwd. Eén zoon was in een serieuze relatie. Er werd vastgesteld dat ze niet zouden emigreren omdat niemand moest worden achtergelaten. Echter, wanneer die relatie eindigde, ging plannen vooruit snel voor een nieuwe start in een nieuw land. De kinderen ondertekende documentatie beloven dat ze zou bieden voor alle financiële behoeften van hun bejaarde ouders als een verzekering om de Canadese regering dat zij niet een aanslag op haar middelen zou zijn.
   In 1951 kwamen ze in de gebied van Mississauga/Toronto om te werken voor een boomkwekerij, die ze had "gesponsord" voor één jaar. Laat die zomer, sloeg het noodlot toe de familie. De hele clan, behalve oom Eliza, deelden in een kerk picknick op de Dag van de Arbeid weekend (begin September).  Toen de oudste zoon ging zwemmen in het natuurpark, belandde hij in een zeer diepe plek. Hij was geen goede zwemmer; ondanks pogingen om hem te redden verdronk hij. Arend was maar 26 jaar.
   Oom Eliza geplaatst dit evenement in perspectief. Zoveel mensen uit de kerkgemeenschap omringden hen met comfort en materiële hulp in hun tijd van nood. Hij herinnerde me ook aan de vreugde de volgende zomer toen zijn twee zussen, 29 en 23 jaar, trouwden in een dubbele huwelijks ceremonie. Deze mannen, die een deel van de familie werden, waren pijlers van trouw.  Daarna kwamen klein-kinderen voor de bejaarde mensen.
   In een korte tijd samengevoegde de broers hun geld om een boerderij in Newcastle, Ontario te kopen. Hier bloeide zijn grootvader en grootmoeder onder de zorg van hun kinderen, met veel open ruimte.  Vele kleinkinderen mochten ze van genieten.  Ze bereikten de leeftijd van 84 en 77 jaar.   Niet alleen  waren ze zelf gezegend door de beslissing om naar Canada te komen, maar hun volgende generaties hebben succes gehad in het land. 

   In de ontberingen en de vreugden herkenden ze Gods voorzienige hand.

Welkom en Eerste Verhaal

   Al woon ik in Canada spreek en schrijf ik ook in nederlands.  Door deze blog wil ik graag delen waargebeurde verhalen die ik heb verzameld.  Deze verhalen bevestigen mijn overtuiging in Gods voorzienigheid.

Van december 2013: Man Overleeft in Scheepsongeval

   Het heeft even geduurd voordat het verhaal van Harrison Odjegba Okene kennis is gegeven.  Het wonderlijke redding van deze man is in mei 2013 gebeurd, maar pas in december is een video genomen door een camera op het hoofd van een DCN duiker openbaar gemaakt.  Sinds die tijd is het een onstuitbare narratief geworden.

Zeesleepboot foto van freerangestock.com

 De Nigeriaanse kok en elf anderen waren aan boord een zeesleepboot, de Jascon 4, aan de kust van Nigeria toen een oceaandeining de boot plotseling kapseizden.  Dit gebeurden terwijl Harrison in de W.C. was.  Hij deed een aantaal deuren open tot dat hij in een schip cabine terecht kwam waar eer een luchtzak bleef.  Hij was van zijn taille naar beneden onder kil zeewater, en zo bleeft hij voor 60 uren met alleen cola te drinken en niets te eten.

   Wij hebben hier geen enkele wonder:

• Hij is niet bezwijken aan onderkoeling
• Hij bleef bewust
• Er was genoeg zuurstof zodat hij steeds kon ademen
• Geen roofvissen kwamen door de muren van zijn cabine
• Een duiker van DCN heb hem op tijd gevonden

   Harrison zelf geef God alle eer, dat hij zo versterkt was.  Het was juist een situatie net als Jona waar hij zegt ,,Wateren omringden mij, zij bedreigden mijn leven, de diepte moving mij…Toen trok Gij mijn leven uit de groeve omhoog, o, HERE, mijn God!” (Jona 2:5-6)  Er is gemeld dat hij de psalmen als gebeden sprak terwijl hij alleen daar zat, ook Psalm 54, een psalm van verlossing.

   Al zijn scheepsmaten zijn omgekomen, en hij heb hier verdriet over.  Nogmaals is zijn verhaal een getuigenisverklaring en zijn leven zal vol dankbaarheid ontvouwen terwijl hij nog adem heeft.

Het nieuws rapport (in engels) can hier bevonden worden: http://americanlivewire.com/nigerian-man-harrison-odjegba-okene-survives-3-days-trapped-tug-boat-beneath-atlantic-ocean/