Voor een periode dacht ik dat wij ons grote wagen moesten verkopen. Ik voelde me slecht omdat het zo groot is (wij
zijn maar met 5 personen, maar er is plaats voor 8) en zo duur op benzine. We hebben
het bijna 12 jaar gereden, en het was al 5 jaar oud toen wij het over namen. De
elektrische ramen werken niet meer, en de veiligheidgordel gesp flopt op de
grond in plaats van op heuphoogte. Ook de airconditioning werkt niet meer.
Niets over mijn 1997 GMC Safari is veranderd, behalve de leeftijd, maar nu ben ik ermee tevreden
op een nieuwe manier. Ik begon al de positieven van onze enige auto te
zien en het kwam tot een hele lijst:
- Het is
volledig betaald
- Omdat
er extra zitplaatsen ziin, kunnen wij een rit aanbieden aan de vrienden
van onze kinderen en ruimte delen voor school of kerk gelegenheiden
- Het
heeft zeer weinig roest, en Raymond heeft deze roest verwijderd en die
plekken opnieuw geverfd
- Het
heeft ongeveer 200.000 kilometer gereden, maar de motor draaid nog
heel goed
- Het
heeft voldoende laadruimte voor kamperen (geen aanhanger of dakdrager
nodig)
- Het is
betrouwbaar en heeft altijd goed gedaan in uitstoot testen
- Vanwege
de leeftijd zijn onze verzekeringskosten verminderd
- Wij
proberen toch zoveel mogelijk te vervoeren met de bus, de fiets of lopend
Nu hebben wij
besloten deze voertuig te houden tot dat reparative kosten hoger zijn dan de
waarde van het wagen. Alleen mijn houding ten opzichte deze stuk metaal is veranderd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten