Geven of Ontvangen, Deel 1

   Woorden van Jezus zijn in het boek Handelingen opgetekend: ,,Het is zaliger te geven dan te ontvangen." Mijn grootmoeder was op de hoogte van dergelijke zegen.

     Ze werd geboren in 1907 in een vissersdorp in Nederland, en zij is opgegroied met 10 kinderen in haar gezin. Haar eigen moeder was goed in het uitrekken van haar vaders kleine wekelijkse salaris. Er was eten op tafel, en ze bleven uit de schuld.

     Oma deelde met mij de dagen van de Tweede Wereldoorlog. Zij was getrouwd en had haar eigen kinderen. Ze hield een grote bijkeuken van de leveringen om voor haar familie, dingen zoals gedroogde bonen, haver, gerst, meel, en zo voort. Door de oorlog, liepen soms mensen uit de stad en klopte op de deuren van vreemden om voedsel te vragen. Toen ze op haar deur klopten, zouden ze een pakket van haver of een zak gerst ontvangen.  Naarmate de oorlog ging door, ontving ze bonkaarten om boodschappen te krijgen. Zij had vijf kinderen op dat moment, dus had ze altijd genoeg van deze kaarten. Elke kaart stond beschreven voor een ​​bepaald voedingsmiddel te krijgen, zoals aardappelen of rijst.

     Één keer ontmoette ze een vrouw in de trein. De man van deze vrouw was in het ziekenhuis met een ernstige maag probleem. Het ziekenhuis voedsel tijdens de oorlog was nog erger dan normaal! Deze dame zei: ,,Kon ik maar wat rijst voor hem krijgen; Dat is net wat hij nodig heeft om te herstellen." 

     ,,Nou," antwoordde Oma, ,,ik heb bonnen voor rijst, en ik wil u graag ermee helpen." Zij nam het gelijk uit haar tas, en gaf het aan die mevrouw, nooit te verwachten dat haar oudste zoon een fiets van deze familie later zou ontvangen. Het blijkt dat de man die ziek was eigenaar van een fietsenwinkel was!

     Oma was soms guller dan haar echtgenoot zou hebben gewild. Op een gegeven moment zei hij:  ,,Straks hebben wij niets over voor onszelf," maar zij was er niet over in de war.

De Vis van Petrus

 
    Een oranje vis met een gleuf van boven ,,woonde" bij mij thuis voor twee weken. Het was onderdeel van een Noord-Amerikaanse poging om geld in te zamelen tegen honger in de wereld, waar onze kerk mee heb gedaan sinds 1979. We werden aangemoedigd om deze vis te vullen en terug te sturen naar de kerk op 2 november. Papiergeld was ook welkom, maar dan in een envelop in plaats van in de munt bank. 

   Wij kregen erbij speciaal geschreven devoties voor rond de tafel met onze kinderen.  Een keer kwam de vraag:  "Hoe is het idee van Petrus Vis eigenlijk geassocieerd met deze wereld honger offer? " Negentien jaar geleden werden de plastic vis banken ingevoerd om iets visueel en leuk om dit waardig te voegen "Wereld Honger Aanbod." Samen met de vis was de Chinees spreekwoord voortgezet: "Als je iemand een vis geef, eet hij voor één dag, maar als je hem leert om te vissen, kan hij eten voor zijn hele leven." De filosofie van deze wereld honger programma gaat over machtigheid geven om hun eigen voedsel te verbouwen in plaats van allen voedsel uit te delen. 

    Maar er is nog een verband tussen geld en ,,Petrus Vis", waar ik deze afgelopen week aan heb gedacht . In een onbekende deel in Mattheüs verteld Jezus dat Petrus uit moet gaan om een vis vangen, zodat ze de tempel belasting konden betalen (Mattheüs 17: 24-27). Het was niet zo dat Peter de vis kon verkopen, zoals hij vaak zou hebben gedaan in zijn ambacht als visser. Tamelijk, de vis die hij gevangen had een vier drachme munt in zijn mond, het exacte bedrag dat nodig was om de belasting te betalen. Volgens een boek getiteld Zeden en gewoonten van de tijd van de Bijbel (1987) door Ralph Gower, het soort vis die Petrus had gevangen staat bekend als een Tilapa vis of bijnaam ,,St. Peter's Fish." De merkwaardige gedrag van de moeder vis is dat zij haar eieren en later de jongen in zijn mond draagt. De baby's gaan later uit, maar keren nog steeds terug naar de veiligheid van de mond van de moeder. Wanneer de moedervis de jong niet terug in haar mond wil hebben, pakt ze een object (bij voorkeur iets die glimt) [1] om "geen ruimte" te voorstellen.

   Sommigen zeggen dat als je deze informatie over de tilapa vis weet,  maakt het de hele verhaal van de munt in zijn bek minder wonderbaarlijk. Voor mij, zegt het me iets over de vooruitziende blik van God. Weten van alle eeuwigheid, dat Petrus en Jezus deze bijzondere munt nodig zouden hebben, ontwierp hij een soort vis in de Zee van Galilea die geneigd zou zijn on een glanzend voorwerp te vinden en in zijn mond te houden. De oorspronkelijke schepping had geen geld of munten, maar God wist dat mensen deze metallic middelen uit de aarde zouden gebruiken om te stempelen.  In het juiste moment was zo'n vis klaar met een zilverstuk. Trouwens, God heb voorgezien in een zodanige manier dat we twee vissen konden vullen en ook een bank bedrag erbij konden doen om mee te helpen aan een grote behoefte in onze wereld. 

,,Het is goed den HERE te loven."  (Psalm 92:1) 

[1] Gower, pagina 131.