Een Boterham met Tevredenheid

   Mijn man werkt in een voedselbank, dus is mijn gezin ervan bewust dat niet iedereen een koelkast vol met voedsel heeft.  Vooral deze week want mijn man en ik hebben besloten om net te doen als of wij een doos met voedsel van de voedselbank hebben gekregen.  Mijn man gaf mij een lijst, en ik ging naar de supermarkt om juist die dingen te kopen.  Alleen zout, bloem, suiker en margarine mogen wij erbij doen van onze eigen kasten. 

[Bij de voedselbank kregen en gezin van 2 mensen deze ,,doos" te eten; maar wij betaalden $60 CDN in de winkel.] 

   Deze ervaring, omdat er weinig in die ,,doos” was op brood te leggen, keerden mijn gedachten terug naar Oma d.V.  Zij vertelden over haar jeugd dat zij meestal een ,,boterham met tevredenheid” zou eten.  Wat is dat?  Een boterham met een dun laagje van de goedkopste margarine.  Maandag tot zaterdag at zij dit soort boterham voor ontbijt en ook in de avond.  Op zondag mochten de kinderen basterd suiker er op strooien als een speciale traktatie.  Pas als iemand wat extra geld had verdiend of hadden echt zijn best gedaan op school was er mischien 50 gram kaas gekocht om onder een groot gezin te delen.

    Ook in de volgende generatie waren maaltijden niet zo breed.  Mijn moeder vertelde mij over ,,schuif kaas" waar zij mee opgroeien. De kinderen kregen een plakje kaas voor hun eerste boterham, maar daarna zou het alleen margarine zijn. Haar zussen en zij vonden het zo geweldig om kaas te hebben.  Op deze manier konden ze er extra lang van genieten:  ze zetten de kaas op de boterham om ernaar te kijken met verlangen, toen schuivde ze de kaas af en aten het brood zonder kaas. Hun volgende boterham deden ze hetzelfde. Toen ze wisten dat het hun laatste stuk brood voor die maaltijd was, toen aten ze het kaas en brood bij elkaar.  Ze waren ermee tevreden.

   Toen ik een kind was, was er veel beleg op de tafel om van te kiezen. Mijn ouders waren niet gierig, maar er was een grens aan hoe dik we onze pindakaas spreiden of hoeveel stukjes kaas tot één sneetje brood behoorden.

   Tegenwoordig in noord amerika hebben wij ,,sub sandwiches’’—een broodje soms wel 30 centimeter lang geladen met tomaat, vleeswaren, kaas, sla, mayonaise, enz.  Als je hier naar kijkt ziet je de overvloed die over generaties is gekomen.  

Ik vraag me af, wat is er met tevredenheid gebeurd? Het is niet afhangelijk aan hoeveel je heb maar op de houding van je hart.